Έφυγε απο τη ζωή σε ηλικία 68 ετών ο τραγουδιστής Μπάμπης Γκολές,ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους της αναβίωσης του ρεμπέτικου.
Η δεξιοτεχνία του στο μπουζούκι και η μοναδική του εκφραστική απόδοση πλούτισαν την μουσική του πορεία με 25 δίσκους.Είχε ηχογραφήσει συνολικά περίπου 300 παλιά και νέα τραγούδια.
Eφυγε"σήμερα τα ξημερώματα ο Αντώνης Βαρδής.
Ο δημοφιλής μουσικοσυνθέτης άφησε την τελευταία του πνοή, τα ξημερώματα της Τρίτης,σε ηλικία 66 ετών στο νοσοκομείο ΥΓΕΙΑ, μετά από δίμηνη νοσηλεία».
Ο ισπανός μετρ του φλαμένκο Paco de Lucia, πέθανε στο Μεξικό σε ηλικία 66 ετών ανακοίνωσε η δημοτική αρχή της γενέτειράς του, της πόλης Αλχεθίρας στη νότια Ισπανία.
Σύμφωνα με την ανακοίνωση της δημοτικής αρχής, ο δεξιοτέχνης κιθαρίστας και συνθέτης πέθανε από έμφραγμα του μυοκαρδίου.
"Eφυγε"σήμερα τα ξημερώματα ο Σάκης Μπουλάς. Ο δημοφιλής μουσικός και ηθοποιός έχασε τη μάχη για τη ζωή σε ηλικία μόλις 60 ετών στο νοσοκομείο Υγεία,σκορπίζοντας θλίψη σε όλο τον καλλιτεχνικό χώρο και όχι μόνο.
Μια μεγάλη μορφή του ελληνικού ελαφρού τραγουδιού, η Τζένη Βάνου έφυγε από την ζωή.
Η φωνή της χαρακτηριστική κυριάρχησε για πολλές δεκαετίες σημαδεύοντας το ελληνικό τραγούδι.
Πλήρης ημερών έφυγε από τη ζωή 91 ετών ο σπουδαίος δεξιοτέχνης βιολιστής Γιώργος Κόρος, το όνομα του οποίου υπήρξε άρρηκτα συνδεδεμένο με την ελληνική μουσική παράδοση.
Έφυγε από τη ζωή το μεσημέρι της Τετάρτης, σε ηλικία 48 ετών, από ανεύρυσμα που υπέστη στα τέλη του περασμένου Νοεμβρίου ο συγγραφέας Πέτρος Κουτσιαμπασάκος.
Όλο αυτό το διάστημα ήταν κλινικά νεκρός σε αθηναϊκό νοσοκομείο.
Χθες πέρασε οριστικά στην άλλη όχθη, αφήνοντας βουβούς τους πολλούς δικούς του φίλους από το χώρο του βιβλίου αλλά και των εφημερίδων, όπου βιοποριζόταν ως διορθωτής, την οικογένειά του και τους φίλους του αγαπημένου του αδελφού, του σκηνοθέτη Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου.
Θα τον αποχαιρετίσουν όλοι την ερχόμενη Παρασκευή, 10 Ιανουαρίου, στις 2.30μ.μ. από το νεκροταφείο Καισαριανής.
Όταν χειροτερεύουν οι κοινωνίες, χειροτερεύουν οι έννοιες που διέπουν τη ζωή, χειροτερεύει και η γλώσσα που τις εκφράζει. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν πλουτίζει. Προστίθενται νέες έννοιες που εκφράζουν την ευτέλεια που μας διέπει….»…Ο δάσκαλος που έμαθε τα παιδαγωγικά από ένα βιβλίο είναι ανεπαρκής.
Εφαρμόζει βιβλία. Ο δάσκαλος που έχει παιδεία βρίσκει νέους τρόπους κι
επικοινωνεί καλύτερα με τα παιδιά. Εμπνέει και τα οδηγεί….
έλεγε ο Δάσκαλος, Χρίστος Τσολάκης – ο ομότιμος καθηγητής νεοελληνικής γλώσσας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης που πέθανε σήμερα το πρωί σε ηλικία 77 ετών .
Η Έλενα Καλαμάρη,έχασε την μάχη με τον καρκίνο,στις 18:00 το απόγευμα της Μεγάλης Τετάρτης.
Η όμορφη Ελένη πάλευε με τον καρκίνο με θάρρος και δύναμη που πήγαζε από μέσα της.Εξάλλου όπως έλεγε «Νομίζουμε πως η ζωή είναι δεδομένη. Όμως δεν είναι έτσι.Πρέπει να νιώθουμε ευγνωμοσύνη. Το είδαμε τον ήλιο το πρωί να ανατέλλει, δεν σημαίνει ότι θα τον δούμε να δύει κιόλας».
Η καθημερινή μάχη που έδινε την έκανε να φιλοσοφήσει την ζωή και να δει τα πράγματα από διαφορετική οπτική γωνία.
Μάλιστα είχε γράψει κι ένα βιβλίο με τίτλο «Από Έλενα Ελένη», στο οποίο διηγούταν την περιπέτειά της. Στόχος της να εμψυχώσει κι άλλες γυναίκες… Να της πείσει πως στην δύσκολη στιγμή δεν πρέπει να το βάζουμε κάτω και να κλαίμε. Αλλά να παλεύουμε!
Πρωταγωνιστές στο σπότ είναι η Ελένη και ο ιδρυτής της οργάνωσης ΜΕΙΝΕ ΔΥΝΑΤΟΣ Παναγιώτης Μιχαήλ, που για τις ανάγκες του γυρίσματος ξύρισε on camera το κεφάλι του...
Η συμβολική αυτή κίνηση έχει ως στόχο την απενεχοποιήση του καρκίνου αλλά και των παρενέργειών του, αφού ακόμη η ελληνική κοινωνία έχει πολλά ταμπού στο θέμα αυτό, στιγματοποιώντας έτσι τους ασθενείς οδηγώντας τους στην απομόνωση!
Η Δόμνα Σαμίου η σημαντικότερη ερμηνεύτρια αλλά και ερευνήτρια της
ελληνικής παραδοσιακής μουσικής, πέθανε το βράδυ του Σαββάτου, μετά από
προβλήματα υγείας που παρουσίαζε το τελευταίο διάστημα.
Αφιέρωσε και
αφιερώθηκε στη διάδοση της παραδοσιακής μουσικής και του παραδοσιακού
τραγουδιού, εφόσον το υπηρέτησε ουσιαστικά από τα 13της χρόνια.
Ας δούμε όμως πως η ίδια η Δόμνα Σαμίου, περιγράφει αυτή τη σχέση που
είχε με τη μουσική στην ιστοσελίδα της : «Το αυτί μου εμένα από τότε,
σαν παιδάκι που ήμουνα, έπαιρνε όλους τους ήχους και τις μουσικές. Ο
πατέρας μου έψελνε πάρα πολύ ωραία, δεν ήταν ψάλτης ο άνθρωπος, αλλά
έψελνε και τραγουδούσε επίσης πολύ ωραία. Θυμάμαι όταν γύριζε από τη
δουλειά του μ’ έπαιρνε στα γόνατά του και με ταχτάριζε και μου έλεγε, ας
πούμε, Ταχτιρί πού πας μωρή, στον τσοπάνο για τυρί, και τυρί δε
βρήκαμε, τον τσοπάνο δείραμε... ή άλλα διάφορα, ας πούμε, Το παιδί θέλει
χορό, τα βιολιά δεν είν’ εδώ, κι όποιος πάει να τα φέρει, ένα τάληρο
στο χέρι...
Ήτανε και η εκκλησία ο άγιος Νικόλαος κοντά και κάθε Κυριακή πήγαινα
μαζί με τον πατέρα μου και παρακολουθούσα τη λειτουργία, βέβαια όχι από
θρησκοληψία αλλά γιατί μου άρεσε αυτή η μουσική, το είχα σαν να πήγαινα
σε μια συναυλία, ας πούμε. Σιγά σιγά είχα μάθει όλη τη λειτουργία απ’
έξω, τις ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας, τους Χαιρετισμούς, θυμάμαι
πως είχα μάθει και το «Άσπιλε, αμόλυντε..», που λένε στο τέλος των
Χαιρετισμών, που στέκεται ένα παιδάκι μπρος στο Χριστό κι ένα άλλο στην
Παναγία, όλο αυτό το κομμάτι το έλεγα απ’ έξω».
Η Δόμνα Σαμίου γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1928 στην Καισαριανή της Αθήνας.
Οι γονείς της ήταν μικρασιάτες πρόσφυγες από το Μπαϊντίρι, χωριό της
περιοχής της Σμύρνης. H μητέρα της ήρθε στην Ελλάδα το 1922, ο πατέρας
της, αιχμάλωτος στρατιώτης, λίγο αργότερα, με την Ανταλλαγή. Στο
περιβάλλον της Καισαριαννής είχε τα πρώτα μουσικά της ακούσματα απ’ τα
οποία και πήγασε η αγάπη της για την παραδοσιακή μουσική.
Σε ηλικία 13 ετών η Δόμνα Σαμίου έχει την πρώτη διδακτική επαφή με τη
βυζαντινή και τη δημοτική μουσική αλλά και με τη λογική της επιτόπιας
έρευνας, μαθητεύοντας κοντά στον Σίμωνα Καρά, στο «Σύλλογο προς Διάδοσιν
της Εθνικής Μουσικής», ενώ παράλληλα φοιτά στο νυχτερινό Γυμνάσιο.
Ως μέλος της χορωδίας του Σίμωνα Καρά αρχίζει η σχέση της και με το
Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας/Ε.Ι.Ρ όπου αργότερα, το 1954, προσλαμβάνεται
στο Τμήμα Εθνικής Μουσικής. Από τη θέση αυτή γνωρίζει τους
σημαντικότερους λαϊκούς μουσικούς, οι οποίοι την εποχή εκείνη της
εσωτερικής μετανάστευσης συρρέουν στην Αθήνα απ’ όλες τις περιοχές της
Ελλάδας, και τους οποίους το ΤΕΜ ηχογραφεί για τις εκπομπές του.
Παράλληλα κάνει μουσική επιμέλεια σε εκδόσεις δίσκων, θεατρικές
εκπομπές, κινηματογραφικές ταινίες. Το 1963 αρχίζει τα ταξίδια της στην
επαρχία για επιτόπιες καταγραφές και συγκέντρωση μουσικού υλικού για το
προσωπικό της αρχείο με δικά της μηχανήματα.
Το 1971 παραιτείται από την Ραδιοφωνία. Την ίδια χρονιά-σταθμό
αποδέχεται την πρόσκληση του Διονύση Σαββόπουλου και πρωτοεμφανίζεται
στο νεανικό και Ροντέο, δίνοντας μια μεγάλη έκτοτε στροφή στη σχέση των
νέων με την παραδοσιακή μουσική.
Τις σημαντικές αυτές εμφανίσεις ακολουθεί η συμμετοχή στο Φεστιβάλ Μπαχ
στο Λονδίνο, οργανωμένο από τη Λίλα Λαλάντη. Η λαμπρή καλλιτεχνική
καριέρα της Δόμνας Σαμίου έχει ξεκινήσει θριαμβευτικά. «Πέρασε η ντροπή
που είχαν για το δημοτικό τραγούδι», όπως δηλώνει σε συνέντευξή της η
ίδια.
Το 1974 αρχίζει η συνεργασία με την Columbia και οι αλλεπάλληλες
εκδόσεις LP. Το 1976-77 με σκηνοθέτες τον Φώτο Λαμπρινό και τον Ανδρέα
Θωμόπουλο γυρίζουν στην ελληνική επαρχία είκοσι επεισόδια για την
εκπομπή της ΕΡΤ «Μουσικό οδοιπορικό».
Το 1981 ιδρύεται ο Καλλιτεχνικός Σύλλογος Δημοτικής Μουσικής - Δόμνα
Σαμίου με σκοπό την διάσωση και προβολή της παραδοσιακής μουσικής και
κυρίως την έκδοση δίσκων και τη διοργάνωση εκδηλώσεων με αυστηρές
επιστημονικές και ποιοτικές προδιαγραφές, μακρυά από τις απαιτήσεις των
εμπορικών εταιριών.
Το έργο της ξεπερνά πια τα ελληνικά σύνορα. Εκδίδονται δίσκοι της στη
Γαλλία και τη Σουηδία. Επί σαράντα περίπου χρόνια πραγματοποιεί σειρά
συναυλιών από την Αυστραλία μέχρι τη Νότια Αμερική που όχι μόνο
συγκινούν τους Έλληνες της Διασποράς αλλά και αποκαλύπτουν στους ξένους
μια ποιοτική «ελληνική μουσική δίχως μπουζούκι», όπως γράφτηκε σε κάποια
κριτική συναυλίας της στη Σουηδία.
Στο εσωτερικό της Ελλάδας οι εμφανίσεις της σε συναυλίες κάθε είδους και
με κάθε αφορμή είναι αναρίθμητες καθώς και οι τιμητικές προσκλήσεις και
τα αφιερώματα, όπως π.χ. η επετειακή παράσταση για τα 70 της χρόνια: «Η
Δόμνα Σαμίου στο Μέγαρο Μουσικής: η γνωστή και άγνωστη Δόμνα», τον
Οκτώβριο του 1998.
Για τις ποικίλες δραστηριότητες της συνεργάζεται με τους πιο
καταξιωμένους Έλληνες και ξένους μουσικούς, μουσικολόγους, λαογράφους,
εθνομουσικολόγους αλλά και διδάσκει, μυεί και αναδεικνύει πρωτόβγαλτους
νέους καλλιτέχνες.
Aπό το 1994 δίνει μαθήματα δημοτικού τραγουδιού για ενήλικες στο Μουσείο
Ελληνικών Λαϊκών Οργάνων της Αθήνας. Πάμπολλες είναι επίσης οι
πρωτοβουλίες της και έμπρακτη και ανιδιοτελής η προσφορά της σχετικά με
την βελτίωση της μουσικής εκπαίδευσης των παιδιών στην πρωτοβάθμια
εκπαίδευση, αίτημα παιδαγωγικά πρωταρχικό και επιτακτικό κατά την ίδια.
Καταξιωμένη και αγαπητή για την προσφορά και την προσήνια της είδε το
έργο της να αναγνωρίζεται πολλαπλά και τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις, με
αποκορύφωση την απονομή μεταλλίου από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κ.
Στεφανόπουλο το 2005.ΠΗΓΗ..tovima.gr
Η δολοφονία του δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια σημειώθηκε τα ξημερώματα της 19ης Ιουλίου 2010 στην Ηλιούπολη, όταν άγνωστοι χτύπησαν το κουδούνι του σπιτιού του και ισχυρίστηκαν ότι κάποιοι του κλέβουν το αμάξι που βρισκόταν παρκαρισμένο στην πιλοτή της πολυκατοικίας του. Ο άτυχος δημοσιογράφος κατέβηκε χωρίς να υποψιαστεί την παγίδα και τότε δέχτηκε τα πυρά των αγνώστων, αφήνοντας την τελευταία του πνοή.Ο Σωκράτης Γκιόλιας γεννήθηκε στις 13 Φεβρουαρίου 1973 στη Γερμανία και ήταν παιδί ελληνικής πολύτεκνης οικογένειας, η οποία επέστρεψε στην Αθήνα όπου και μεγάλωσε.Από την ηλικία τον 19 ετών άρχισε να εργάζεται ως δημοσιογράφος σε τηλεοπτικές εκπομπές,καθώς και σε αθλητικές εφημερίδες, καλύπτοντας για χρόνια ρεπορτάζ στίβου.Το διάστημα πριν από τη δολοφονία του εργαζόταν ως συντάκτης στην εφημερίδα “Πρώτο Θέμα” και ήταν διευθυντής στον ραδιοφωνικό σταθμό “Θέμα 9,89″.Το troktiko αναφερει σε ανακοίνωση του"Ότι ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΚΑΙ Η ΙΔΕΑ του troktiko.blogspot.com ήταν του Σωκράτη Γκιόλια!ΝΑΙ η ιδέα και το όραμα αυτού του blog άνηκε στον Σωκράτη Γκιόλια και όλοι εμείς πορευτήκαμε με τούτη την ιδέα,ενός ανεξάρτητου blog που θα μπορούσε να είναι η φωνή όλων σας.Αυτό που ήθελε ο Σωκράτης Γκιόλιας είναι να υπάρχει ένα ανεξάρτητο μέσο στο οποίο όποιος αισθάνεται αδικημένος, να μπορεί να εκφράσει το παράπονο του,την καταγγελία του χωρίς δόλο και σκοπιμότητες!Και βάση αυτού πορευτήκαμε όλοι εμείς χωρίς καλά καλά να γνωριζόμαστε μεταξύ μας αφού άλλωστε ...
είμαστε χιλιάδες! Η ανιδιοτέλεια ήταν πάντα ο οδηγός μας για να βάζουμε το οποιοδήποτε κείμενο!Αυτό πλήρωσε ο Σωκράτης Γκιόλιας.Για όλους εμάς ουσιαστικά πλήρωσε..
όσο για το κείμενο που μπήκε νωρίτερα,συγχωρέστε μας υπάρχουν και νέα παιδιά που όντως δεν γνώριζαν το Σωκράτη μας και το ΟΡΑΜΑ του για το οποίο και πλήρωσε.Το όραμα του Σωκράτη ήταν να μην ανήκει σε κανέναν,,,Οι τίτλοι ιδιοκτησίας ανήκουν σε ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΕΣΑΣ!" Τα λόγια θα ξεχαστούν και η θλίψη θα σβήσει , οι πράξεις είναι αυτές που φερνουν τις αλλαγές στη ζωή μας.
Είναι από τα τρίωρα (σχεδόν) που δεν χρειάζεται να είσαι φαν της Φόρμουλα 1 για να το περάσεις στον καναπέ σου. Η ζωή και ο θάνατος του Ayrton Senna αριστουργηματικά δωσμένος από τον Asif Kapadia.Το βιογραφικά ντοκιμαντέρ είναι πολλές φορές βαρετά, χωρίς ροή, χωρίς ένταση, χωρίς πάθος. Όταν όμως προσπαθείς να περιγράψεις τη ζωή ενός οδηγού αγώνων που αγαπήθηκε όσο λίγοι, είναι βέβαιο ότι η πρώτη ύλη που έχεις στα χέρια σου σαν σκηνοθέτης είναι εντυπωσιακή. Κι ο Asif Kapadia κατάφερε αυτή την πρώτη ύλη να την μετατρέψει σε μία ταινία, ικανή να συγκινήσει και τον πλέον αναίσθητο.Η διήγηση στο “Senna” ξεκινά με τον ερχομό του Βραζιλιάνου στη Φόρμουλα 1 το 1984, περνάει από τα χρόνια της δόξας και τις 3 κατακτήσεις του πρωταθλήματος (1988, 1990, 1991) και φτάνει στον τραγικό του θάνατο στην πίστα του Σαν Μαρίνο, την πρωτομαγιά του 1994. Η αφήγηση όμως είναι εκπληκτική. Η ροή δεν σε αφήνει να σηκωθείς ούτε για να πας στην τουαλέτα, μιας και ο Kapadia μπλέκει μαεστρικά τα πλάνα των αγώνων με την εξωαγωνιστική ζωή του Senna, την προσωπική του ζωή αλλά και το πώς έβλεπαν τον Senna οι άνθρωποι της Φόρμουλα.Και είναι όλοι τους εκεί. Από τους ανθρώπους που τον ζούσαν καθημερινά στην ομάδα της McLaren μέχρι τον μεγάλο του αντίπαλο Alain Prost. Ο Frak Williams, ο Ron Dennis, ο Jackie Stewart, ο Nigel Mansell, ο Jean-Marie Balestre, ο Nelson Piquet και πολλοί άλλοι άνθρωποι του μηχανοκίνητου αθλητισμού.Μέχρι και η σκηνή του θανάτου είναι σεμνά δοσμένη. Με αληθινή συγκίνηση. Χωρίς κατασκευασμένους μελλοδραματισμούς. Σαν να ακούς έναν φίλο ή τον πατέρα σου δακρυσμένο να σου περιγράφει το πού βρισκόταν εκείνη την μαύρη ημέρα του 1994.Η ταινία κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2010 στη Βραζιλία και την Ιαπωνία και άργησε χαρακτηριστικά να φτάσει στην Ευρώπη. Μόλις πριν λίγες εβδομάδες έρχισε να προβάλλεται στο Ηνωμένο Βασίλειο ενώ για την Ελλάδα, το DVD αναμένεται το φθινόπωρο.ΠΗΓΗ..men24.gr
Η γυναίκα σύμβολο των Εβριτών η Βασιλική Λαμπίδου – Φωτάκη, γνωστότερη στο πανελλήνιο ως η ηρωική «Κυρά των Μαρασίων».απεβίωσε χθές σε ηλικία 107 ετών.
Για περίπου πενήντα χρόνια ήταν αυτή που ύψωνε καθημερινά την Ελληνική σημαία στην αυλή του σπιτιού της στο χωριό Μαράσια, μερικές εκατοντάδες μέτρα από τα ελληνοτουρκικά σύνορα.Για την προσφορά της στην πατρίδα είχε τιμηθεί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Ελληνικό Στρατό, την Ακαδημία Αθηνών και όλη την τοπική κοινωνία.
Ο Ευγένιος Σπαθάρης (2 Ιανουαρίου 1924 - 9 Μαΐου 2009)ήταν λαϊκός καλλιτέχνης και γνήσιος εκφραστής της ελληνικής παράδοσης, ο Σπαθάρης αφιέρωσε τη ζωή του σε αυτό που κληρονόμησε: Τον Καραγκιόζη και το Θέατρο Σκιών. Περισσότερα από εξήντα χρόνια, εντός και εκτός Ελλάδος εργαζόταν για να διατηρήσει ζωντανό τον μύθο, να κάνει γνωστό τον Καραγκιόζη και την παρέα του σε όλο τον κόσμο, να τον διδάξει στις νεώτερες γενιές _εκείνος πάντα πίσω από τον μπερντέ, παρέα με τους ήρωές του, τις κούκλες του.
Την τελευταία του πνοή άφησε λίγες μέρες πριν συμπληρώσει τα 84 του χρόνια, ο Θανάσης Βέγγος, ένας από τους πιο δημοφιλείς κωμικούς του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου. Έφυγε από τη ζωή διακριτικά έτσι όπως έζησε, παρά την φήμη του και το γεγονός ότι δημοσιογράφοι και κάμερες τον πολιορκούσαν στενά τα τελευταία χρόνια. Αθόρυβος, σχεδόν αγοραφοβικός, ο Θανάσης Βέγγος ανήκει στους τελευταίους της γενιάς που χάρισε στην μεταπολεμική Ελλάδα άφθονο γέλιο. Καλός οικογενειάρχης, καλός επαγγελματίας, καλός άνθρωπος, αφοσιώθηκε με λατρεία στον κινηματογράφο αγνοώντας σχεδόν την μικρή οθόνη, την οποία τίμησε με την παρουσία του ελάχιστες φορές.Το 2010 η Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου του απένειμε ειδικό βραβείο για το σύνολο του έργου του.
