Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

Θοδωρής Παπαδουλάκης: ο κορυφαίος Έλληνας και σκηνοθέτης μένει στο νησί του την Κρήτη αλλά δεν έμεινε στο "Νησι"! Σκίζουν διεθνώς τα βίντεο του για τουριστική προβολή!

Ενας πιτσιρικάς, σε κάποια ξένη χώρα, βρίσκεται στην κουζίνα με τη μητέρα του, η οποία του φτιάχνει αυγά για πρωινό.
Ξαφνικά παίρνει ένα ωμό αυγό και το τσουγκρίζει με το αυγό που η μητέρα του ετοιμάζεται να ρίξει στο τηγάνι.
Τι έχει συμβεί;
Ο μικρός δεν μπορεί να βγάλει από το μυαλό του το Πάσχα που πέρασε στην Ελλάδα και το έθιμο με τα... κόκκινα αυγά.
Στα διαφημιστικά σποτάκια του Θοδωρή Παπαδουλάκη για την περιφέρεια της Κρήτης πρωταγωνιστής είναι ο άνθρωπος και το σενάριο και, πολύ λιγότερο, το ελληνικό τοπίο.
Εδώ και περίπου δέκα χρόνια τα βίντεό του γίνονται viral (πολύ δημοφιλή στο διαδίκτυο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης) και αποσπούν βραβεία σε διεθνή φεστιβάλ.
Ο Παπαδουλάκης έχει σκηνοθετήσει επίσης ταινίες μικρού μήκους και τις τηλεοπτικές σειρές «Μπαμπά, μην τρέχεις» (2007) και «Το Νησί» (2010).
Ολα αυτά με έδρα τον τόπο καταγωγής του, τα Χανιά, όπου διαμένει από τότε που επέστρεψε από σπουδές στην Αγγλία.
 Συνέντευξη στην Κατερίνα Μπακογιάννη - Καθημερινή
Παραμένετε στα Χανιά από ανάγκη ή από άποψη;
Ηταν μια απόφαση τρόπου ζωής. Πιστεύω ότι τα Χανιά είναι ένα πολύ όμορφο μέρος για να μεγαλώσει το παιδί μου. Αλλά, πέρα από αυτό, η επαρχία με έχει βοηθήσει να κάνω τη δουλειά μου δημιουργικά. Μας αρέσει που ασχολούμαστε με την προβολή του τόπου μας.

Ενα διαφημιστικό σποτάκι μπορεί να αντιστρέψει την αρνητική εικόνα της Ελλάδας;
Η εικόνα της Ελλάδας στο εξωτερικό -πέρα από τα πολιτικά ή τα οικονομικά- είναι αρκετά καλή. Πρέπει όμως να δουλέψουμε σε ένα ενιαίο «brand name». Δεν μπορεί να αλλάζει η ταυτότητα της χώρας με κάθε αλλαγή της κυβέρνησης. Η Coca-Cola δεν έχει αλλάξει brand εδώ και 120 χρόνια!
Ποιο θα μπορούσε να είναι το brand «Ελλάδα»;
Η φιλοξενία. Μία από τις διαφημίσεις μας με εκατομμύρια χιτ στο Ιντερνετ δείχνει έναν κυριούλη να πηγαίνει βόλτα μόνος του στα βουνά και να καταλήγει στο τραπέζι ενός Κρητικού.

Μα συμβαίνουν αυτά τα πράγματα;
Πολλοί άνθρωποι που είδαν το βιντεάκι μάς είπαν ότι το ίδιο ακριβώς πράγμα έχει συμβεί και σ’ εκείνους.
Στην Κρήτη ή και σε άλλα μέρη της Ελλάδας;
Δεν έχω κάνει ακόμα διαφημίσεις σε άλλες περιοχές της Ελλάδας.

Πώς σας φάνηκε το πρόσφατο διαφημιστικό του ΕΟΤ;
Οι Ελληνες την έχουμε στημένη στη γωνία για να την πει ο ένας στον άλλο... Εγώ θα προτιμούσα να μην το σχολιάσω.
Αποδίδουν τα πανάκριβα σποτάκια για τον τουρισμό;
Τα δικά μας κυμαίνονται από 7.000 έως 15.000 ευρώ. Ενώ ένα διαφημιστικό στην τηλεόραση μπορεί να έχει κόστος από 100.000 έως 150.000 ευρώ.

Γιατί;
Ισως οφείλεται στην πολύ μεγάλη επεξεργασία σε επίπεδο μάρκετινγκ για το πώς θα διαφημιστεί το προϊόν. Και εμείς το δουλεύουμε αυτό, αλλά με λιγότερους... μεσάζοντες.
Μήπως στην επαρχία μειώνονται οι απαιτήσεις και οι φιλοδοξίες;
Καθόλου. Ισα-ίσα!

Φιλοδοξείτε να γυρίσετε και κινηματογράφο στα Χανιά;
Προετοιμάζουμε ήδη μια «αμερικανοελληνική» παραγωγή με παραγωγούς του Χόλιγουντ, όπως τον Alan Siskin, που πρόσφατα έκανε το «Equalizer» με τον Denzel Washington. Θα λέγεται «Boyias» και έχει να κάνει με τους Εβραίους της Ζακύνθου. Η Ζάκυνθος είναι η μοναδική κοινωνία που προστάτευσε τους Εβραίους από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μαζί με τον δήμαρχο και τον αρχιεπίσκοπο. Μου έκαναν την πρόταση να σκηνοθετήσω την ταινία στα Χανιά επειδή η παλιά πόλη της Ζακύνθου έχει καταστραφεί.
Απίστευτη τύχη;
Είμαι τυχερός που κατάγομαι από ένα πολύ όμορφο μέρος με πληθώρα τοποθεσιών. Είναι πολύ ανακουφιστικό για τους παραγωγούς να γνωρίζουν ότι υπάρχει μια ντόπια οργανωμένη βάση κινηματογραφιστών.

Μπορείτε από τα Χανιά να συναγωνιστείτε βραβευμένους συναδέλφους σας σκηνοθέτες που εργάζονται στο εξωτερικό;
Είναι, έτσι κι αλλιώς, πάρα πολύ δύσκολο να βρεθούν χρήματα για μια ταινία. Αλλά πιστεύω ότι το ξένο κοινό ενδιαφέρεται να βλέπει πώς είναι η ζωή πέρα από την πόλη. Θα ήθελε, για παράδειγμα, να δει χαρακτήρες που ζουν στα βουνά της Κρήτης. Εναν άγνωστο για την Ευρώπη κόσμο, που και οι Ιρανοί και οι Μαροκινοί δείχνουν στις ταινίες τους.
Θα μπορούσε να πετύχει κάποιος και σε μια λιγότερο «κοσμοπολίτικη» πόλη της επαρχίας;
Πιστεύω πολύ στην αποκέντρωση. Μόνο καλό είναι όταν έρχονται στην επαρχία νέα μυαλά για μια καλύτερη ζωή. Εμείς κάνουμε διαφημιστικές δουλειές με εταιρείες που έχουν την έδρα τους στη Θεσσαλονίκη, την Αθήνα, την Πάτρα...
Ποιος κινηματογράφος σάς αρέσει;
Ο ανεξάρτητος αμερικανικός κινηματογράφος. Θαυμάζω τον Πολ Τόμας Αντερσον και τους αδελφούς Κοέν.
Το εμπορικό Χόλιγουντ;
Νομίζω ότι ο εμπορικός χολιγουντιανός κινηματογράφος βλάπτει λίγο την υγεία… ιδίως των νεότερων ανθρώπων. Δυσκολεύομαι πολύ να παρακολουθήσω υπερπαραγωγές τύπου «Transformers». Είναι πολύ γρήγορο το μοντάζ, με ζαλίζουν, δεν επικεντρώνονται σε κάτι, δεν μπορώ να ταυτιστώ με αυτό που βλέπω
.
Το δικό σας στυλ θα είναι «βαρύ»;
Μετά το «Νησί», κάποιοι που με προσέγγιζαν για διαφημίσεις είχαν το φόβο μήπως αυτό που θα έκανα θα ήταν πολύ βαρύ. Αλλά εμένα μου αρέσει να κάνω αυτό που νιώθω χωρίς να αποφασίζω από πριν για το στυλ που θα έχει. Αλλάζω στυλ συνέχεια. Θεωρώ πως επιτυχία είναι εάν μπορείς να κάνεις κάποιον να γελάσει, να συγκινηθεί και να κλάψει μέσα σε μιάμιση ώρα.

Και να μάθει;
Να παραδειγματιστεί. Ή να κρίνει. Ή να ανοίξει γενικότερα ένα διάλογο.
Φοβάστε λίγο να γυρίσετε την πρώτη σας ταινία μεγάλου μήκους;
Κάθε σκηνοθέτης έχει όνειρο να κάνει μια ταινία. Αυτό που φοβάμαι είναι ότι δεν θα μου φτάσει ο χρόνος.
Οι διάλογοι θα είναι στα Ελληνικά ή στα Αγγλικά;
Θα ήθελα να είναι στα Ελληνικά. Διότι θα είναι λιγότερο αληθινό εάν Ελληνες μιλάνε Αγγλικά. Ο κόσμος που παρακολουθεί κινηματογράφο παγκοσμίως έχει εξελιχθεί αρκετά, ώστε να μπορεί να δεχτεί μια ξένη γλώσσα.
Οπως εμείς δεχόμαστε τα τούρκικα σίριαλ;
Τα τούρκικα έχουν εξαιρετική εικόνα και ερμηνείες. Εμείς πάμε τώρα να γυρίσουμε και μια τηλεοπτική σειρά στα Ελληνικά με τα «Kappa Studios», με βλέψεις να την πουλήσουμε και στο εξωτερικό. Γιατί στην Αγγλία -που είναι δύσκολη αγορά- ακούν Σουηδικά ή Δανέζικα;
Θα είναι σύγχρονη σειρά ή, πάλι, εποχής;
Η θεματική είναι αρκετά «πιασάρικη» και δείχνει την καθημερινότητα πλούσιων ανθρώπων αναμεμειγμένη με την καθημερινότητα ενός υποκόσμου. Βασίζεται στην ισπανική σειρά «Δεν υπάρχει Παράδεισος», αλλά θα προσαρμόσουμε το σενάριο στα μέτρα της Ελλάδας.
Γιατί γίνατε σκηνοθέτης;
Επειδή ήθελα να εκφράζομαι και να λέω ιστορίες.
ΠΗΓΗ. eirinika.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια: